شاعر، نویسنده و فعال ادبی معاصر، سال ۱۳۴۶ در دزفول متولد شد و دوران کودکی و نوجوانی خود را در دزفول گذراند. وی دانش آموخته ادبیات فارسی است.

سعیدی‌راد از سال ۱۳۶۹ به‌طور جدی وارد عرصه شعر و مطبوعات شد.

حوزه اصلی فعالیت او شعر، نثر ادبی و ادبیات پایداری است و بخش مهمی از آثارش به دفاع مقدس، شهیدان، فلسطین، عاشورا و مضامین آیینی و اجتماعی اختصاص دارد.

از آثار او می‌توان به «بعد از باران»، «زخم‌های خورشید»، «گزیده ادبیات معاصر ـ شماره ۷۷»، «فانوس‌های سنگی»، «من راضی‌ام به این همه دوری»، «دیگر عرضی ندارم»، «ساعت به وقت دلتنگی»، «حق با آفتابگردان‌هاست»، «پنجره هشتم» و «خورشید در مشت» اشاره کرد.

سعیدی‌راد همچنین در جشنواره‌ها و جوایز ادبی مختلف حضور داشته و آثاری از او در حوزه شعر و ادبیات دفاع مقدس مورد تقدیر قرار گرفته است. او از چهره‌های فعال شعر انقلاب و ادبیات پایداری به شمار می‌رود و در کنار سرایش شعر، در حوزه معرفی، نقد و ترویج ادبیات مقاومت نیز فعالیت داشته است.